Spacepuke

Sketches/Street Art/Painting/T-Shirts/Photos/Music/Concerts/Short Films

Archive for Ιανουαρίου 2012

Flying People in New York City

leave a comment »

(promo για το Chronicle)

 

Written by spacepuke

Ιανουαρίου 31, 2012 at 11:39 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with

Αδειο δοχειο

leave a comment »

Υπάρχει ουσία?

Υπάρχει ελπίδα?

Τελευταία οι έννοιες χάνουν το νόημα τους και οι λέξεις που τις κουβαλανε έχουν στοιβαχτεί στα αυτιά μου. Είναι τόσες πολλές και συνάμα τόσο αδιάφορες πλέον. Τα αυτιά μου χάνουν την ικανότητα τους και το μυαλό μου προσπαθεί να τις αποβάλει και να κτίσει έναν προστατευτικό τοίχο για άμυνα. Μια άλλη άμυνα είναι η τέχνη. Ένα μολύβι μπορούσε να με ταξιδέψει σε προστατευόμενα μέρη όπου υπήρχε ασφάλεια και ελπίδα. Εκεί τα όνειρα είχαν την δυνατότητα να μεγαλώσουν και να γίνουν γερά παιδιά μια πραγματικότητας  που έχει την ελπίδα σαν το καύσιμο που χρειάζεται κάθε ταξίδι.

Τελευταία φαίνεται πως ακόμα και τα μολύβια μου με αποφεύγουν. Μάλλον με φοβούνται. Ίσως η πραγματικότητα μου να τα έχει τρομάξει, ίσως όλη αυτή η απαισιοδοξία που πλανιέται πάνω απ την πόλη και τον μικρόκοσμο μου, να με έχει μολύνει και τα χέρια μου είναι ασήκωτα . Πρώτη φόρα δεν έχω την περιέργεια να δω τι αποτέλεσμα θα ζωγραφιστεί αν προσπαθούσα με το ζόρι να αποδώσω αυτό που συμβαίνει γύρω μου.

Ακούω κουβέντες που απειλούν και άλλες που κουβαλανε ένα άρωμα ψευτοπαλληκαρά, βλέπω εικόνες ενός εφιαλτικού μέλλοντος που είναι καθοδόν και ανθρώπους που διαρκώς χάνουν την ιδιότητα του να είσαι απλά άνθρωπος. Η ουσία και η αξιοπρέπεια είναι σε μια φθίνουσα κατάσταση και αυτό από μόνο του με έχει κάνει να χαζεύω ανήμπορος.

Προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ και να κάνω το γνωστό κόλπο μου. Να βγω απ τον εαυτό μου και να γίνω παρατηρητής του εαυτού μου και της ιστορίας που γράφεται γύρω μου. Οκ, δεν βλέπω κάτι καινούργιο πέρα από την ιστορία που ξαναγράφεται με άλλες συνισταμένες και κλίμακες.

Το νόημα παραμένει το ίδιο. Αρχή, πρόοδος, κορεσμός, ύφεση και τέλος. Το έργο ξεκινά απ την αρχή.

Δυστυχώς μπαίνω πάλι στον εαυτό μου και γίνομαι ένας ενεργός πολίτης που επωμίζεται την ευθύνη που του αναλογεί σε αυτό το χάλι.

Ένας ενεργός καλλιτέχνης που χρησιμοποιεί μολύβια για να χάνεται στον κόσμο του. Ένας δειλός? Δεν ξέρω.. Βρίσκω στο έργο μου στοιχειά που ξορκίζουν μια πραγματικότητα, ακόμα και με το στοιχείο της ελπίδας.

Όμως μέσα στις λέξεις που έχουν χάσει την δύναμη τους, έτσι και στο έργο μου νιώθω την αδυναμία μιας και ο κόσμος μας δεν έχει ανάγκη από περισσότερες εικόνες και μηνύματα. Θέλει δράση ουσιαστική που να φέρνει κάποια αλλαγή προς το καλύτερο. Συμφωνώ ότι η τέχνη δίνει κουράγιο και τροφή στην ψυχή, αλλά εγώ προσωπικά δεν το βιώνω τελευταία. Νιώθω σαν τρύπιο δοχείο. Και με άδειο δοχείο είναι δύσκολο να γεμίσεις με την σειρά σου άλλα δοχεία δίπλα σου. Οπότε μένει κάποιος να το σπάσει ή να το βουλώσει.

Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι που κρατανε στο χέρι μια ελπίδα και προσπαθούν, πολεμούν. Αυτοί είναι οι σιωπηλοί ήρωες που κάνουν έργο και δεν χαραμίζονται στα λόγια. Τους ζηλεύω. Πρέπει από αύριο να σκάσω και να δουλέψω πιο σκληρά για ένα πιο αληθινό εγώ. Ένα πιο γερό δοχείο.

Written by spacepuke

Ιανουαρίου 28, 2012 at 9:52 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Zoo’s Light Ball

2 Σχόλια

How to make an IKEA light ball into something special!!

Written by spacepuke

Ιανουαρίου 7, 2012 at 9:46 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized