Spacepuke

Sketches/Street Art/Painting/T-Shirts/Photos/Music/Concerts/Short Films

Posts Tagged ‘Live in Athens 2010

Burning Down Love

4 Σχόλια

********************

“Blackberry Loves U2”.. και εγώ μισώ την Blackberry (και κάθε πολυεθνική  που μπερδεύει την Π***α με την Βούρτσα – και ας τα έσκασε χοντρά για να φτάσει αυτό το show στα μάτια μας). Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτόματα μισώ και τους U2 (όσο και αν χτυπά άσχημα η συνειδητοποίηση ότι έχουν καταντήσει λίγο πολύ σαν μια πολυεθνική από μόνοι τους). Αλλά με ένα τέτοιο φαινόμενο σαν αυτή την μπάντα, δεν θα μπορούσες να περίμενες κάτι διαφορετικό. Οι εποχές που ένα άσπρο λάβαρο ήταν αρκετό για να βγουν στην σκηνή έχουν περάσει στην ιστορία. εφτασαν σε ένα σημείο που απλά μπορούν να δώσουν κάτι πιο θεαματικό και πιο προχωρημένο τεχνολογικά. Αυτό που κάνει την διαφορά και τους δίνει ένα γερό συγχωροχάρτι, είναι ότι ακόμα καταφέρνουν να δώσουν ψύχη σε αυτό που κάνουν. Ίσως όχι στον βαθμό που μπορούσαν πιο παλιά, αλλά και πάλι, ότι μπορούν να σε κάνουν να αισθανθείς, να δακρύσεις, να χορέψεις και να νιώσεις κάτι απ την μαγεία τους, είναι αρκετό για να δείξεις σεβασμό.

*

Και ερχόμαστε στο ΟΑΚΑ, τόσα χρόνια μετά την απίστευτη, αξεπέραστη, πρώτη τους εμφάνιση στην Θεσσαλονίκη (τρελές μέρες μιας τρελής παρέας απ το νησί, μιας συναυλίας που έχει γίνει μύθος πλέον)..

*

Με λίγο γκρίνια για το γεγονός ότι δεν καταφέραμε να μπούμε αρένα και  λίγο ζήλεια που μερικοί φίλοι μπήκαν στον κόκκινο κύκλο (με λίγη βοήθεια και τύχη), στηθήκαμε στα κάγκελα της κερκίδας και περιμέναμε να τελειώσουν οι αρκετά καλοί –αλλά ποιος νοιάζεται όταν περιμένεις τους U2 – Snow Patrol.

*

Το σκηνικό μου θυμίζει περισσότερο τις Αράχνες της Louise Bourgeois

αλλά σε πιο Χαϊ Τεκ έκδοση και είναι τόσο επιβλητικό και θεαματικό, όσο και πανέξυπνα στημένο για να εξυπηρετήσει το show.

Ένα απ τα θετικά της κερκίδας ήταν ότι απολαυσαμε το θέαμα σε όλο του το μεγαλείο σε αντίθεση με αυτούς που ήταν μπροστά και δεν πήραν χαμπάρι πόσο άριστα ήταν σκηνοθετημένη όλη η παράσταση.

Βέβαια χάσαμε την αμεσότητα και την ενέργεια που εισέπρατταν όσοι ήταν πιο κοντά στην σκηνή. Τουλάχιστον ο ήχος ήταν μια χαρά στα αυτιά μας (σε αντίθεση με άλλες παρόμοιες παλαιότερες συναυλίες στο ΟΑΚΑ)

*

Στο 360 tour έλειπαν σε μεγάλο βαθμό οι θεατρινισμοί, οι συμβολισμοί και η αίσθηση της επανάστασης και αμφισβήτησης που χαρακτήριζε πάντα τα live των U2. Το νέο κοσκινακι είναι σώστε τον πλανήτη (νέες εποχές – πουτ@ν@ παγκοσμιοποίηση). Οι προσπάθειες να συμπαρασταθούν σε προβλήματα του κόσμου όσο για την προβολή της διεθνούς αμνηστίας, φιλότιμες αλλά προσωπικά δεν με ακούμπησαν.

*

Όμως περά απ τα εφέ, τον ακτιβισμό των εκατομμυριούχων και το ωραίο περιτύλιγμα, αυτό που μένει είναι τα τραγούδια τους. Η δύναμη τους να σε στείλουν στα ουράνια και να σε τσακίσουν με την ίδια χάρη στα τάρταρα.

*

Τουλάχιστον αυτή την επίδραση είχαν σε εμένα(και στους κολλητούς μου απ όσο παρατήρησα). Σίγουρα τα τραγούδια απ το “POP” και πίσω, είχαν καλύτερη τύχη στα αυτιά μου. Τα τελευταία άλμπουμ τους είχαν την ατυχία να περάσουν απαρατήρητα τότε. Μάλλον φταίει ότι ποτέ δεν κατάφεραν να με κερδίσουν και να τα συνδυάσω με βιώματα και αναμνήσεις. Ίσως η περίοδος που ο Μπονο έπεσε με τα μούτρα στον ακτιβισμό και όλη η παρέα έγινε πιο αστραφτερή με την κουστωδία σημαντικών σπονσορων ήταν καθοριστική για να χάσω την επαφή μαζί τους.

*

Ευτυχώς που με έπεισαν τα φιλαράκια μου να τους ακολουθησω. Γιατί μια φορά U2 Fan, θα είσαι για πάντα ένας U2 Fan!

*

Τελικά αυτό που μένει είναι η μουσική! Και έπρεπε να ακούσω ένα σωρό παλιά αγαπημένα κομμάτια για να το θυμηθώ. Και σε αυτό βοήθησε το άψογο δέσιμο της μπάντας και φυσικά η φωνή του τραγουδιστή.

*

Αδιαφορώ πόσο κλισέ έχει καταντήσει ο Μπονο και πόσο αντιφατικός μπορεί να γίνει με αυτά που πιστεύει και πράττει.

*

Είναι ένας μοναδικός showman και μπορεί να σε εκπλήσσει ακόμα. Πέρα απ το πιθηκισιο ποζάτο χορό και την άψογη επικοινωνία του με τον κόσμο, είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής. Στο Miss Sarajevo έπαθα πλακά (περίμενα να σκάσει κάνα βίντεο με Παβαρότι.. και προς μαγκιά του, το σήκωσε όλο επάνω του)

*

Και καποια στιγμη τελειώνει η συναυλία και μένεις με την αίσθηση ότι ήταν τόσο λίγο. Αρκετό όμως για να αναθερμάνει την αγάπη μου για την παρέα απ την Ιρλανδία.

*

Ο γυρισμός λίγο βαρύς.

*

Ίσως να ήταν οι μπότες που με είχαν διαλύσει (όχι και τόσο καλή ιδέα να τις ξεθάψω – αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, τι υπέροχη αίσθηση)

*

Ίσως ότι το 15χρονο που κουβάλαγα στην Θεσσαλονίκη για την πρώτη του συναυλία(αυτό και αν είναι σουπερ ξεπαρθενιασμα) είναι αυτό που μας γυρνά με το αυτοκίνητο του σπίτια μας (Υπέροχη αντιστροφή ρόλων). Το χαμόγελο του που είδε τον Μπονο σε απόσταση αναπνοής ενώ του έστελνε φιλιά, είναι ανεξίτηλο και μας κάνει όλους να νιώθουμε τόσο όμορφα. Νομίζω ότι της βάλαμε καλό λάδι τελικά.

*

Ίσως ότι το Unforgettable Fire στα ηχεία του αυτοκινήτου με γεμίζει θλίψη μέχρι τα νύχια και ο καθένας κλεισμένος στον εαυτό του σιγοτραγουδά χωρίς να θέλει να μιλήσει.

*

Σίγουρα η πραγματικότητα, για άλλη μια φορά, είναι μια σκύλα! Οι εποχές του Actung Baby και εκεί τριγύρω, έχουν χαθεί και τώρα μου μοιάζει με ουτοπία.

*

Γαμωτο μεγαλώνουμε.. τουλάχιστον, η μονή παρηγοριά μου, είναι πως.. I Still Haven’t Found What I’ve been looking for! (Και εύχομαι να μείνει έτσι για καιρό ακόμα)

******************************************

Written by spacepuke

Σεπτεμβρίου 5, 2010 at 6:20 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

NOT Enough!

4 Σχόλια

Επιτέλους,  πρώτη καλοκαιρινή συναυλία και όσο αν φαίνεται απίστευτο, στον Λυκαβηττό μετα απο τοσο καιρο.

*

Αγαπημένο μέρος για καλοκαιρινές συναυλίες και με πάρα πολλές καλές αναμνήσεις.

*

Αυτή τη φορά δεν ιδρώσαμε στην ανηφόρα ακολουθώντας το μονοπάτι ανάμεσα στα δέντρα.. είχαμε και γριές γυναίκες μαζί  😛 Ταξακι και τσουπ μπροστά στην είσοδο.

*

Ο χώρος της συναυλίας αναπάντεχα γεμάτος. Πολύ το χάρηκα. Και που να βλέπατε και την Μόνικα πως χάρηκε. Γοητευτικά τρακαρισμένη προσπαθούσε να κτίσει μια επικοινωνία και να μας ταξιδέψει με την μουσική της.

*

Αυτή τη φορά είχα πάει διαβασμένος και το πλεονέκτημα της έκπληξης της πρώτης φοράς έλειπε. Ήξερα τι να περιμένω και  ήμουν με περισσότερες προσδοκίες για την μικρή Μόνικα.

*

Λέγοντας μικρή, δεν μπορώ να μην σχολιάσω την αντίφαση που βγάζει η φυσιογνωμία και η ηλικία της με την δημιουργική ωριμότητα που εκπέμπει η δουλεία της. Όταν προσπαθούσε να μιλήσει στο κοινό γινόταν ένα χαριτωμένο πλάσμα με απίστευτη σεμνότητα και ευγένεια που δεν γινόταν να μην χαμογελάς με τα σαρδάμ και το κόμπιασμα που έβγαινε με την ομιλία της. Όταν όμως ερμήνευε, τότε είχαμε μπροστά ένα άλλο πρόσωπο. Και αυτό ήταν  μαγικό! Μεταμόρφωση!

*

Σε ένα λιτό σκηνικό με ανοιχτό ουρανό πάνω απ την σκηνή (τέλεια επιλογή) τα τραγούδια είχαν την ίδια δύναμη όπως την πρώτη φορά που την είχα δει. Πιο άρτια ροη στη διάρκεια της συναυλίας και παύσεις όσο έπρεπε για να ενισχύσει, άθελα της, την συμπάθεια μας προς αυτήν μέσα από τις κουβέντες της.

*

Τα νέα τραγούδια είχαν γίνει αγαπημένα πριν ανέβουμε στον Λυκαβηττό. Οπότε στη συναυλία ήταν σαν να ακούμε κάτι παλιό και γνώριμο. Περίφημες εκτελέσεις και ερμηνεία διαμάντι.

*

Στη διασκευή στο «Αν Θυμηθείς το Όνειρο μου»( Θεοδωράκη/Γκάτσου) μια ανατριχίλα και κόμποι τάραξαν το ταξίδι μου. Αν τραγουδαγε ελληνικό στίχο η μικρή, θα είχε γίνει  ο χαμός στην μουσική ποζερομπακαλοβιομηχανια της Ελλαδιτσας μας. (θα ανέβαζε τον πήχη κατακόρυφα και θα τους άξιζε ένα τέτοιο χουνέρι)

*

Όμως η Μόνικα έχει φτιάξει τον δικό της μικρόκοσμο (που μεγαλώνει διαρκώς) και μια χαρά τα πάει. Αγγλόφωνη και λυρική made in Greece. Περιμένω ποτέ θα την δω να ερμηνεύει οξω από ‘δω και να σκίζει.

*

Το μόνο που φοβάμαι είναι πως διαχειριστεί αυτή την υπέρ-προβολη και όλο αυτό το δημιουργικό βάρος που έχει πέσει στα χέρια της, αλλά όσο ακολουθαει την καρδιά της και δεν σταματά να παίζει το πιάνο σπίτι της, όλα θα πάνε καλά.

*

Γουτσου – Γουτσου Μονικααα

****************************

Written by spacepuke

Ιουνίου 17, 2010 at 6:22 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Kick It!!!

2 Σχόλια

*

Πρώτη φόρα στο Synch και τελικά δεν πόνεσε. Αλλά ούτε και τρελό πάρτι έλεγες το φεστιβαλ. Αρκετή θετική ατμόσφαιρα για ένα όμορφο (ξεκούραστο) βράδυ σε μια άρτια διοργάνωση.

*

Με το που περνώ την είσοδο, πρώτη εικόνα ο b. (street artist) να ζωγραφίζει ένα αυτοκίνητο στα πλαίσια του αχόρταγου, κάνω-ότι-μπορώ-για-να-είμαι-trendy, μάρκετινγκ. Μένω  στο  εικαστικό κομμάτι και διώχνω ενοχλητικές σκέψεις εμπορευματοποίησης. Μια χαρά.

*

Ο κόσμος ένα κράμα από hipsters, in fashion, πουρό-δεν-ξεχνάμε-αβαν γκαρντ(?) και φρέσκιες φάτσες 20+. Δυστυχώς λίγος για να γεμίσουν όλα τα spots του φεστιβάλ που έχουν απλωθεί στην Τεχνοπολις. Δεν με χαλαει.

*

Καθόμαστε για ποτάκι χαλαρά με αδιάφορο μουσικό χαλί τους GET WELL SOON. Αν τους δίναμε την απαιτούμενη προσοχή και πηγαίναμε στην αρένα ίσως να εντυπωσιαζόμαστε το ίδιο όπως κάποιοι γνωστοί της Ε. που αργότερα τους παρομοίωσαν με τους Radiohead(χλωμό dude).

*

Και φτάνει η στιγμή που περίμενα..

*

Ένας επικός ήχος στα ηχεία και το show της PEACHES ξεκινά με την ίδια να κάνει εμφάνιση σε ξαδερφούλα του ξάδελφου Itt από την οικογένεια Addams.

Κουρελαρία κοστούμι και θεατρικότητα που ξεσηκώνει για πρώτο κομμάτι και ακολουθει μεταμόρφωση της με τρελό φούξια κορμάκι και βάτα παίχτη ράγκμπι μετά συνοδείας δυο χορευτριών με περούκα-δεν-βλέπω-την-μύτη-μου, που ένας τεχνικός τις σέρνει για να μην σαβουριαστουν(έχω αρχίσει και γελώ ανεξέλεγκτα). Όταν δε, αρχή ακόμα, κάνει και ένα stage diving.. καταλαβαίνεις τις προθέσεις της και πως θα πάει η βραδιά. Με αρκετό χιούμορ και rock θεατρινισμούς, μας λέει.. JESUS WALKED ON WATER… PEACHES WALK ON YOU! Και έτσι αρχίζει να περπατάει πάνω στα χέρια του κοινού και να τραγουδα. Σουπερ θέαμα!

*

Ένα ιντερακτιβ κομμάτι έχει ενδιαφέρον με την ίδια να τραγουδα στον προτζεκτορα εαυτό της και ανάποδα.. όπως και η εμφάνιση με πετσέτες-μόλις-βγήκα-από-το-μπανιο καταλήγει επίσης σε ιντερακτιβ κατάσταση με τον εαυτό της να προβάλλεται επάνω της στα δεύτερα φωνητικά.

*

Ρούχα μπαίνουν και βγαίνουν τονίζοντας την camp αισθητική της με αποκορύφωμα το φωτάκι που αναβόσβηνε στο σημείο που της αρέσει να αναφέρεται περισσότερο. Άλλωστε τα περισσότερα τραγούδια της έχουν σημείο αναφοράς το σεξ και τα φύλα.

*

Η μουσική της απλά αυτό που περίμενα. Βρώμικα ηλεκτρονικά και πανκ καταστάσεις προς το τέλος. Σχεδόν όλος ο τελευταίος δίσκος ακούστηκε και δεν με χάλασε καθόλου μιας και τον έχω λιώσει στο player. Αυτό που δεν περίμενα ήταν τα ηλεκτρονικά όργανα που έπαιζε. Ένα laser που έπαιζε με το χέρι και έδινε ένα διαβολικό buzz, ένα πιου πιου μαραφέτι που πατουσε και έκανε.. πιου πιου και το φωτοσπαθο του Luke Skywalker που στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ένα αξεσουάρ της γκαρνταρόμπας της αλλά αποδείχτηκε ότι αυτό ευθυνόταν για τον βασικό βρώμικο ήχο αρκετών κομματιών που εκτέλεσε. Οπού το έπιανε άλλαζε η συχνότητα του ήχου που από βρώμικος πήγαινε σε κολασμένος. Έχω ενθουσιαστεί!

*

Στο πρώτο encore βγαίνει ο κιμπορντιστας ντυμένος με περούκα και κινήσεις Iggy και ακολουθει ντουέτο κλωτσιά.

*

Kick it!

*

Ο ήχος σκληραίνει και η Peaches γίνεται καρά πανκ.

*

Σκαρφαλώνει  στις σκαλωσιές, φτύνει το κοινό, ουρλιάζει, κάνει θεατρικές βουτιές και τρώει τα μούτρα της. Και όλη την ώρα με ένα υποχθόνιο χιούμορ και απόλυτη επικοινωνία. Σουπερ στιγμή που κάνει πολύ κόσμο να βγάλει τις μπλούζες του και να τις πετάξουν στη σκηνή.

*

Γέλασα τρελά με την ομαδική αγκαλιασμένη υπόκλιση τους μένοντας σκυφτοί και αποχωρώντας σαν ενωμένα καβουράκια με την πλαϊνή όπισθεν.

*

Έχουν Χιούμορ τα άτομα και πάνω απ όλα είναι Rock’n’roll!

*

Μοναδική συναυλία, απ τις καλύτερες για φέτος και ελπίζω να την δούμε ξανά σύντομα!

*

Υπόλοιπο Synch δεν έχει. Λίγο κούραση, λίγο αδιαφορία για το υπόλοιπο πρόγραμμα και μετά το show της Peaches τι να δεις?

*

Επομένη στάση… Λυκαβηττός και ΜΟΝΙΚΑ!

*

Written by spacepuke

Ιουνίου 5, 2010 at 10:27 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , , ,

Drifting

2 Σχόλια

*

Αν δεν έχεις περάσει ώρες κοιτώντας το ταβάνι, τότε χθες το βράδυ ίσως να μην πέρναγες καλά στην συναυλία των RECOIL(δηλαδή του μικρόκοσμου που έφτιαξε ο Alan Wilder- ex Depeche Mode).

*

Μια εγκεφαλική συναυλία, χωρίς εξάρσεις και φιοριτούρες.

*

Αδιάφορο με άφησε η υποψία ότι όλη την δουλειά ίσως την έκαναν μερικά Mac laptops που όλο χάιδευαν ο Alan με τον συνεργάτη του. Το αποτέλεσμα ήταν μια χιονοστιβάδα ηλεκτρικών ήχων σε συνδυασμό με απ τα πιο συγχρονισμένα και άρτια videos που έχω συναντήσει σε συναυλία. Όπως φάνηκε στο τέλος με το κλείσιμο της συναυλίας, στο video wall έπεφταν τίτλοι τέλους, όπως σε μια ταινία. Και μάλλον αυτό παρακολουθήσαμε χθες. Μια παράσταση/ταινία.

*

Όλος ο σκοτεινός κόσμος του Alan ήταν εκεί. Σε αρκετά σημεία ο ήχος έπαιζε με το γνώριμο παρελθόν των Depeche Mode. Βρήκα πανέξυπνο το remix πέρασμα του “I Feel You” και βέβαια στο άκουσμα του πειραγμένου “Never Let Me Down Again” φάνηκε ποιος ήταν υπεύθυνος για την δημιουργία του ύμνου των Depeche Mode.

*

Δεν χωραει αμφιβολία ότι οι DM δεν θα είναι ποτέ ολοκληρωμένοι χωρίς τον Alan.

*

Bits

–          Οι ITENEF (in trance 95), για μένα, ήταν απολαυστικά σκοτεινοί και αρκετά old school κατάσταση. Αν έπιανα καλύτερα τα λόγια του τραγουδιστή θα ήμουν απόλυτα happy. Η Ε. απ την άλλη φρίκαρε! Την έπιασε το στομάχι της με τον ήχο τους (χαχα).

–          Απογοητευτική προσέλευση κόσμου, μισό με το ζόρι το Fuzz. Περίμενα ότι τουλάχιστον το Hysterika – DM fan club) θα έκανε επιδρομή βαρβάτη. Κρίμα.

*

Μετά το πρόσφατο on stage reunion του Alan με τους DM, ας ευχηθούμε να επιστρέψει επιτέλους για τα καλά..

*

άντε βρε Alan.. ουφ

*

Written by spacepuke

Απρίλιος 12, 2010 at 9:26 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Vintage Sunday

4 Σχόλια

*

Τελικά ήταν ένα Σαββατοκύριακο υψηλών αποδόσεων.

*

Το ξεκίνημα έγινε με την φωνάρα της Alison Moyet και έκλεισε με την εκπληκτική συναυλία του Vassilikou στο μικρό Παλλάς.

*

Ένα ευχαριστώ στον bro που με τράβηξε εκεί.. δεν το περίμενα αυτό που είδαμε.

*

Κατάμεστο το υπόγειο του Παλλάς και ήχος διαμάντι. Επιτέλους μια συναυλία σωστή! (αν και το παράπονο μου για τις συναυλίες με καθίσματα εξακολουθεί να υπάρχει)

*

Σκηνικό απλό αλλά λαμπερό με ευφάνταστα κοστούμια του Άγγελου Μεντη, έδιναν την ατμόσφαιρα στο vintage πνεύμα που ήθελε να τονίσει ο Vassilikos (γιατί τον γράφουν παντού σε γκρικλις?).

*

Με μια άρτια μπάντα έδωσε το δικό του στίγμα σε γνωστά παλιά κομμάτια και με την αφοσίωση, τον δυναμισμό και της εκπληκτικές ενορχηστρώσεις του, τα απογείωσε – και εμάς μαζί!

*

Ποσό καιρό είχα να δω Έλληνα καλλιτέχνη και να με κερδίσει τόσο απόλυτα.. να με κάνει να ενδιαφερθώ ξανά για την ελληνική μουσική σκηνή.. να μεταδώσει αισιοδοξία και να ανεβάσει χιλιόμετρα ψηλά τον πήχη τόσο σε δημιουργικό επίπεδο όσο σε τεχνικό. Ένα μεγάλο μπράβο από μένα!

*

Απ τις λίγες συναυλίες που άνετα πήγαινα ξανά. (και άκουσα ότι πήρε παράταση, τρέξτε!)

*

Όπως δείχνει φέτος, θα είναι η χρόνια των συναυλιών! Φτου Φτου!

*

Written by spacepuke

Μαρτίου 22, 2010 at 9:45 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

Αλισον..σαν το παλιο καλο κρασι..

3 Σχόλια

Αχ βρε Αλισον..

Μας μάγεψες Σαββατιάτικα και μετά από σένα.. που.. και τι.. και πως!

Αυτή η φωνή με στοίχειωσε βραδιάτικα.

Εξαιρετική παρουσία σε ένα Μέγαρο Μουσικής πολύ λίγο για να μείνει αλησμόνητη. Κακές Θέσεις με αποτέλεσμα να βλέπουμε την πλάτη της σκηνής(καλά να πάθω που έκλεισα θέσεις απ το ιντερνέτ στα τυφλά) και κάκιστη ακουστική. (Περιμένω να ξημερώσει να τα ακουσει μια φίλη μου που επευφημούσε την ακουστική του Μεγάρου από κάθε γωνιά)

Πετώ την άσχημη πρώτη μου φορά στο Μέγαρο και κρατώ την ονειρική φωνή της Alison Moyet που μας καθήλωσε.

Απ τις λίγες συναυλίες που έχω δει καθισμένος και επιβεβαιώνεται ο κανόνας ότι δεν μου αρέσουν οι συναυλίες όταν νιώθω στατικός και περιορισμένος.

Και η Αλισον μας είχε φυλαξει αρκετές στιγμές που το σώμα ήθελε να κουνηθεί από μόνο του.

Ελπίζω να μας έρθει ξανά σύντομα.. Έχω ανοιχτό λογαριασμό μαζί της πλέον.

——————-

Written by spacepuke

Μαρτίου 21, 2010 at 2:03 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with , ,

BASS OVERLOAD

2 Σχόλια

Με την Μ. τελικά, αγαπάμε τα free press parties.. και όπως δείχνει.. πάει να γίνει η προσωπική, καθιερωμένη, περιπέτεια μας

*

Μετά τους Στέρεο Νόβα και το αξέχαστο εκείνο βράδυ, προσγειωθήκαμε στους Gorillaz Sound System.

*

Εκτός από τον εικονικό κομικ κόσμο του Jamie Hewlett(respect), δεν περίμενα αυτό που μας χτύπησε κατακέφαλα. Τότε κατάλαβα τι ήταν αυτό το sound system.

*

Μια σούπα από μεταλλαγμένα remix, δολοφονικό μπάσο, visuals σε τέλειο συγχρονισμό, dub στοιχειωμένους ήχους, έναν τρελό drummer, σκρατσαρισματα γυαλόχαρτο, σφήνες remix με Rolling Stones,Queen κ.α. και φυσικά οι γνωστοί χαρακτήρες του Jamie να μας κοιτανε έτσι περίεργα.

*

Αν και είχε ζωντανά κρουστά και έναν διαολεμένο DJ, δεν το λες συναυλία. Μάλλον Θέαμα/Party.

*

Η διάφανη κουρτίνα μπροστά στην σκηνή έκανε τις προβολές σχεδόν 3D σε συνδυασμό με τις προβολές στο background αλλά επίσης έβαζε ένα διαχωριστικό ανάμεσα σε θεατές και μουσικούς.

*

Αλλά αυτό είναι το γνώρισμα των Gorillaz.

*

Εκεί αναλαμβάνει ο Jamie Hewlett, και ναι, όντως το συγκρότημα είναι κομικ χαρακτήρες. Και προσωπικά λειτουργεί μια χαρά!

*

Θα ήθελα πολύ να τους ξαναδώ, αλλά στην κανονική τους εκδοχή, σε πλήρες απαρτία. Στις συναυλίες που είδα στο YouTube ήταν πολύ καλοί και σίγουρα όχι αυτό που ζήσαμε χθες. Ήταν μια έκπληξη για μένα αυτή η συναυλία.. περίμενα κάτι κοντά σε αυτά που είχα δει στο νετ και τελικά προέκυψε τρελό party. Yeah!

*

BITS:

–      Δεύτερη φορά σε μια εβδομάδα και οι CYANNA μπροστά μου. Αποφάσισα ότι τους βαριέμαι! Μόνη στιγμή που γύρισα κεφάλι στην σκηνή, στην διασκευή τους στο Burns like Fire των Dubrovniks(αγαπημένοι). Ο ήχος τους χαμένος στον αντίλαλο του Ταε Κβο Ντο.

–      Ο χάλια ήχος τιμωρήθηκε με ένα μπάσο-τερας των Gorillaz, που σκότωσε τον αντίλαλο και παραλίγο να με κάνει να κάνω τσισα επάνω μου 😀

–      Οι Glimmers που ακoλούθησαν ήταν σουπερ και ο κόσμος που έμεινε μετά τους Gorillaz έδειχνε να γουστάρει. Δυστυχώς τα πόδια μου δεν άντεξαν.. και μετά από μισή ώρα.. σύρθηκα στην έξοδο.

Θενκς στην Μ. για την φωτο που ανέβασε στο FB και εκανα copy.

——————————————————————————–

Written by spacepuke

Μαρτίου 7, 2010 at 2:59 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,