Spacepuke

Sketches/Street Art/Painting/T-Shirts/Photos/Music/Concerts/Short Films

Posts Tagged ‘U2

Burning Down Love

4 Σχόλια

********************

“Blackberry Loves U2”.. και εγώ μισώ την Blackberry (και κάθε πολυεθνική  που μπερδεύει την Π***α με την Βούρτσα – και ας τα έσκασε χοντρά για να φτάσει αυτό το show στα μάτια μας). Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτόματα μισώ και τους U2 (όσο και αν χτυπά άσχημα η συνειδητοποίηση ότι έχουν καταντήσει λίγο πολύ σαν μια πολυεθνική από μόνοι τους). Αλλά με ένα τέτοιο φαινόμενο σαν αυτή την μπάντα, δεν θα μπορούσες να περίμενες κάτι διαφορετικό. Οι εποχές που ένα άσπρο λάβαρο ήταν αρκετό για να βγουν στην σκηνή έχουν περάσει στην ιστορία. εφτασαν σε ένα σημείο που απλά μπορούν να δώσουν κάτι πιο θεαματικό και πιο προχωρημένο τεχνολογικά. Αυτό που κάνει την διαφορά και τους δίνει ένα γερό συγχωροχάρτι, είναι ότι ακόμα καταφέρνουν να δώσουν ψύχη σε αυτό που κάνουν. Ίσως όχι στον βαθμό που μπορούσαν πιο παλιά, αλλά και πάλι, ότι μπορούν να σε κάνουν να αισθανθείς, να δακρύσεις, να χορέψεις και να νιώσεις κάτι απ την μαγεία τους, είναι αρκετό για να δείξεις σεβασμό.

*

Και ερχόμαστε στο ΟΑΚΑ, τόσα χρόνια μετά την απίστευτη, αξεπέραστη, πρώτη τους εμφάνιση στην Θεσσαλονίκη (τρελές μέρες μιας τρελής παρέας απ το νησί, μιας συναυλίας που έχει γίνει μύθος πλέον)..

*

Με λίγο γκρίνια για το γεγονός ότι δεν καταφέραμε να μπούμε αρένα και  λίγο ζήλεια που μερικοί φίλοι μπήκαν στον κόκκινο κύκλο (με λίγη βοήθεια και τύχη), στηθήκαμε στα κάγκελα της κερκίδας και περιμέναμε να τελειώσουν οι αρκετά καλοί –αλλά ποιος νοιάζεται όταν περιμένεις τους U2 – Snow Patrol.

*

Το σκηνικό μου θυμίζει περισσότερο τις Αράχνες της Louise Bourgeois

αλλά σε πιο Χαϊ Τεκ έκδοση και είναι τόσο επιβλητικό και θεαματικό, όσο και πανέξυπνα στημένο για να εξυπηρετήσει το show.

Ένα απ τα θετικά της κερκίδας ήταν ότι απολαυσαμε το θέαμα σε όλο του το μεγαλείο σε αντίθεση με αυτούς που ήταν μπροστά και δεν πήραν χαμπάρι πόσο άριστα ήταν σκηνοθετημένη όλη η παράσταση.

Βέβαια χάσαμε την αμεσότητα και την ενέργεια που εισέπρατταν όσοι ήταν πιο κοντά στην σκηνή. Τουλάχιστον ο ήχος ήταν μια χαρά στα αυτιά μας (σε αντίθεση με άλλες παρόμοιες παλαιότερες συναυλίες στο ΟΑΚΑ)

*

Στο 360 tour έλειπαν σε μεγάλο βαθμό οι θεατρινισμοί, οι συμβολισμοί και η αίσθηση της επανάστασης και αμφισβήτησης που χαρακτήριζε πάντα τα live των U2. Το νέο κοσκινακι είναι σώστε τον πλανήτη (νέες εποχές – πουτ@ν@ παγκοσμιοποίηση). Οι προσπάθειες να συμπαρασταθούν σε προβλήματα του κόσμου όσο για την προβολή της διεθνούς αμνηστίας, φιλότιμες αλλά προσωπικά δεν με ακούμπησαν.

*

Όμως περά απ τα εφέ, τον ακτιβισμό των εκατομμυριούχων και το ωραίο περιτύλιγμα, αυτό που μένει είναι τα τραγούδια τους. Η δύναμη τους να σε στείλουν στα ουράνια και να σε τσακίσουν με την ίδια χάρη στα τάρταρα.

*

Τουλάχιστον αυτή την επίδραση είχαν σε εμένα(και στους κολλητούς μου απ όσο παρατήρησα). Σίγουρα τα τραγούδια απ το “POP” και πίσω, είχαν καλύτερη τύχη στα αυτιά μου. Τα τελευταία άλμπουμ τους είχαν την ατυχία να περάσουν απαρατήρητα τότε. Μάλλον φταίει ότι ποτέ δεν κατάφεραν να με κερδίσουν και να τα συνδυάσω με βιώματα και αναμνήσεις. Ίσως η περίοδος που ο Μπονο έπεσε με τα μούτρα στον ακτιβισμό και όλη η παρέα έγινε πιο αστραφτερή με την κουστωδία σημαντικών σπονσορων ήταν καθοριστική για να χάσω την επαφή μαζί τους.

*

Ευτυχώς που με έπεισαν τα φιλαράκια μου να τους ακολουθησω. Γιατί μια φορά U2 Fan, θα είσαι για πάντα ένας U2 Fan!

*

Τελικά αυτό που μένει είναι η μουσική! Και έπρεπε να ακούσω ένα σωρό παλιά αγαπημένα κομμάτια για να το θυμηθώ. Και σε αυτό βοήθησε το άψογο δέσιμο της μπάντας και φυσικά η φωνή του τραγουδιστή.

*

Αδιαφορώ πόσο κλισέ έχει καταντήσει ο Μπονο και πόσο αντιφατικός μπορεί να γίνει με αυτά που πιστεύει και πράττει.

*

Είναι ένας μοναδικός showman και μπορεί να σε εκπλήσσει ακόμα. Πέρα απ το πιθηκισιο ποζάτο χορό και την άψογη επικοινωνία του με τον κόσμο, είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής. Στο Miss Sarajevo έπαθα πλακά (περίμενα να σκάσει κάνα βίντεο με Παβαρότι.. και προς μαγκιά του, το σήκωσε όλο επάνω του)

*

Και καποια στιγμη τελειώνει η συναυλία και μένεις με την αίσθηση ότι ήταν τόσο λίγο. Αρκετό όμως για να αναθερμάνει την αγάπη μου για την παρέα απ την Ιρλανδία.

*

Ο γυρισμός λίγο βαρύς.

*

Ίσως να ήταν οι μπότες που με είχαν διαλύσει (όχι και τόσο καλή ιδέα να τις ξεθάψω – αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, τι υπέροχη αίσθηση)

*

Ίσως ότι το 15χρονο που κουβάλαγα στην Θεσσαλονίκη για την πρώτη του συναυλία(αυτό και αν είναι σουπερ ξεπαρθενιασμα) είναι αυτό που μας γυρνά με το αυτοκίνητο του σπίτια μας (Υπέροχη αντιστροφή ρόλων). Το χαμόγελο του που είδε τον Μπονο σε απόσταση αναπνοής ενώ του έστελνε φιλιά, είναι ανεξίτηλο και μας κάνει όλους να νιώθουμε τόσο όμορφα. Νομίζω ότι της βάλαμε καλό λάδι τελικά.

*

Ίσως ότι το Unforgettable Fire στα ηχεία του αυτοκινήτου με γεμίζει θλίψη μέχρι τα νύχια και ο καθένας κλεισμένος στον εαυτό του σιγοτραγουδά χωρίς να θέλει να μιλήσει.

*

Σίγουρα η πραγματικότητα, για άλλη μια φορά, είναι μια σκύλα! Οι εποχές του Actung Baby και εκεί τριγύρω, έχουν χαθεί και τώρα μου μοιάζει με ουτοπία.

*

Γαμωτο μεγαλώνουμε.. τουλάχιστον, η μονή παρηγοριά μου, είναι πως.. I Still Haven’t Found What I’ve been looking for! (Και εύχομαι να μείνει έτσι για καιρό ακόμα)

******************************************

Advertisements

Written by spacepuke

Σεπτεμβρίου 5, 2010 at 6:20 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

U2 – Pop Muzik / Mofo (Live)

2 Σχόλια

Τοτε… και Παμε για το Τωρα!

Written by spacepuke

Σεπτεμβρίου 3, 2010 at 5:17 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,

U2 – Love is Blindless (Live Zoo TV)

leave a comment »

Written by spacepuke

Νοέμβριος 27, 2009 at 9:08 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tagged with ,